Veliler İçin
YEMEK YEME ALIŞKANLIĞI

Beslenme , her canlının gelişimi için gerekli olan doğal bir ihtiyaçtır. Bu doğal ihtiyacın keyifli ve mutlu bir ortamda gerçekleşmesi önemlidir. Özellikle bazı annelerin ‘kilo’ ya da’ çocuğun yeterli beslenmediği’ yönündeki kaygıları, yemek yeme sırasındaki ilişkileri olumsuz etkilemektedir.

Annenin bu doğal ihtiyaç karşısındaki aşırı duyarlığı bir yandan ‘yemek yeme’ yi sorun haline getirmekte, öte yandan anne- çocuk, hatta aile- çocuk iletişimini zedelemektedir. Sevmediği bir yemeği yemesi için ya da yeterli derecede yediği halde bütün tabağı bitirmesi için zorlanan çocukta yemeğe karşı olumsuz bir tutum meydana getirilir, bu zorlamalar ister istemez çocukta tam yersi tepkiye yol açar. Bu tepkinin temelinde ‘istenmeyen bir davranışın zorla yaptırılması’ yatmaktadır.

Yemek yeme alışkanlığının kazandırılmasında izlenmesi gereken stratejiler şöyle olmalıdır:

1-) Yemek aile bireylerinin tümünün katıldığı keyifli bir sohbet ortamında gerçekleşmelidir. Yemek sohbetlerinde çocukların da katılımını sağlayabilmek için yetişkin konularına yer vermemeye özen gösterilmelidir. Birlikte yemek yeme, sadece fizyolojik bir gereksinim in karşılığı olmayıp aynı zamanda aile hayatında düzen oluşturmaya yarayan sosyolojk bir önemi de içerir.

2-) Birkaç öğün az yemekle çocuğun kilo kaybedeceği gibi yanlış düşüncelerden ve ve kaygılardan uzak durulmalıdır.

3-) yemek yemenin karşılanması gereken doğal bir ihtiyaç olduğu gerçeğinden hareketle;
   a-) Çocuğun tabağına yiyebileceği kadar az miktarda,
   b-) Sevdiği türden bir yemeğin bulunmasına,
   c-) Onun tabağıyla ilgilenmemeye hatta bakmamaya özen gösterilmelidir.

4-) Öğünlerin miktarı sınırlandırılmalıdır. Yemeklerin saatlerce sürmesine izin vermek yerine çocukla anlaşılıp yemeğini bitirmek zorunda olduğu ve bunu 20-30 dakikada tamamlaması gerektiği söylenmelidir. Bu süre zarfında bireylerin tümünün masada kalması sağlanmalıdır.

5-) Yemesi için televizyon karşısında yedirmek, yediği takdirde oyuncak almak gibi rüşvetlerden kaçınılmalıdır.

6-) 2,5-3 yaşından başlayarak kendi sandalyesinde kendi derin tabağında kendi kaşık-çatalıyla (döke saça da olsa) kendi kendine yemek yemesine fırsat verilmelidir. Bunun için gerekli olan sabır gösterilmelidir.

7-) kaşık elde, baskıyla, zorla ve tehdidle yemek yedirmenin ne beden sağlığı ne de ruh sağlığı açısından hiçbir yarar sağlamayacağı tam tersine zararlı olacağı bilinmelidir. “yemeğini bitir” demek yerine, basit şekilde yemek faslı bittiğinde (ister boş ister dolu olsun) onun tabağının kaldırılacağını